Na poesía de Rosalía de Castro aparecen moitas veces a noite, o ceo, a lúa e as estrelas.
Ela non falaba de foguetes nin de galaxias, pero si exploraba outro universo: o das emocións.
Se nós somos Agronautas que viaxamos polo espazo, Rosalía foi unha viaxeira da alma.
Para Rosalía, as estrelas eran pequenas luces na escuridade, coma versos que iluminan cando todo parece escuro.
A lúa acompañaba a soidade, escoitaba os pensamentos e gardaba segredos no silencio da noite.
O ceo nocturno era un lugar para pensar, lembrar e sentir; un espazo inmenso onde cabían a saudade, o amor e a esperanza.
Nós buscamos estrelas no universo.Ela atopábaas nas palabras.
Nós miramos ao ceo para descubrir planetas. Ela mirábao para escribir poesía.
E así, entre versos e emocións, Rosalía tamén viaxou en órbita… pero coa forza da súa lingua e do seu corazón.
